BLIKJES IN DE PRULLENBAK

La geniale sociale

Omdat ik niet kan uitstaan wat verloren kan gaan, opnieuw een voorzichtige poging tot het beschrijven van m'n eigen gedachten en co. Nostalgie en vergankelijkheid heeft daar min of meer mee te maken. Daarnaast nog meer de kwestie met mezelf in het centrum en de sociale wereld rondom en/of hoe ik me daarin beweeg. F*cebook lijkt me een verwarrende spiegel voor te houden. Ook al ben ik me erg bewust van de pseudo-socialiteit op 't web, en toch... Het leek me zelfs een wedstrijd te worden, voor mezelf, alsof de grote sociale peiling omtrent mezelf daar gemaakt zou worden... En dan stilstaan en blijven hangen en wat in het donker gaan tasten om te denken dat wat gevoeld wordt de waarheid is ... Voorgaande inmiddels achter me gelaten en dan komt de reflectie in het hier en nu, klinkt loeihard in m'n oren; de jos kan het niet aan. En ja, zeg wel, mentaal te zwak. En toch niet gestoord, ook maar gewoon hoe en wie ik ben. De aanvulling berust dan vooral op 't feit dat ik het eigenlijk ook niet echt fout en verkeerd vind om niet mee te kunnen in een jachtig sociaal leven zoals men dat al eens aan kan gaan ...

Gaten van de kaas

Van fiscale kaas nog niet veel gegeten en daar zitten véél gaten in, hoor. Met de bruine, welgekende enveloppe de fiets opgesprongen en (recht) op het doel af de stad in. Goed gelezen, recht staat tussen haakjes en niet voor niets. Niet zwalpend, zwijmelend, eerder zoekend en verkennend een fietstochtje van een drie kwartieren gepleegd, terwijl het rechte doel maar vijf heen en vijf terug zou vragen van mijne tijd. Al was ik niet getreurd, had een zee van tijd want E. heeft hoofdpijn en ons afspraakje ging de mist in ... Ik vond mezelf al zo debiel rond rijden met die mottige enveloppe en dan kom ik daar aan de fac aan en er passeren me daar honderden soortgenoten met dezelfde domme enveloppe in de hand van hun snelle lijven. Frapant hoe een kuddebeest weer erg gecapseld in de unanieme context wordt gezet. Vooral grappig en vermakend en het was het fietstochtje waard ;-) Al had ik maar al te graag ook nog het zwembad daar in de buurt ingedoken want de vroege avond had nog zonnewarmte van de dag in z'n lucht hangen. En naast, doorheen en achter/voor de enveloppemensen liepen dan ook nog eens de sporttasmensen die ongetwijfeld handdoek, badkostuum en -toebehoren de zak in hadden gepropt voor een avondje nat plezier. Zo roept de eenzaamheid, "laliene, kom je met me zwemmen!?"

Nochthans heb ik het water en het schuim niet meteen gemist vandaag. Onze bengels een superenthousiaste schuimbaddag beleefd en da's echt dubbel genieten. Iedereen werd er erg goed gezind van en liep zingend de spetteren doorheen de kikkerpoel. De ingrediënten voor dat soort vrolijkheid is een zomerbadje, shampoo- en douchegelflesjes (zo goed als op en liefst zoveel mogelijk), zwoele themperatuurtjes en blote velletjes. Inclusief bovenverdieping die plots de zin krijgt om benedenverdieping te bekogelen met waterballonnen. Man toch, wat was ik weer lekker kind vandaag!

Vandaag, eigenlijk al de hele week, erg dicht met m'n gedachten bij V, N, M en M. Om te kunnen zeggen slaapwel kleine M en take care V, N en M.

Ja lief, 'k mis je ;-)

x

Pepsi max enzo

Vandaag ben ik ca. 4 jaar verder, na m'n ontslag in Ter Berken. Destijds een half jaar in het doorgangshuis gewoond en dan verder gezocht naar een gemeenschapshuis in L (waar ik inmiddels werk had gevonden). Was voor mezelf na opname niet evident om ambulante psy's te vinden en uiteindelijk, na geen, een eerste en tweede, m'n "draai" gevonden bij een derde; J.N.. Ca. een jaar geleden (of mss al langer?) de therapiesessies in samenspraak beëindigd en met goede moed zelf verder op stap gegaan. Huisarts volgt tot nu toe nog steeds mee op (wegen, gesprekje, AD) en sinds kort gestart met de afbouw van AD. Erg stabiel gewicht met de complimenten van de dr. en erg leuk voor mezelf om te weten dat wat ik eet niet snel m'n gewicht zal bepalen en me daardoor ook niet meer zal opboeien in zaken als "is deze portie nu te groot/ te klein/ te vet/ te mager/ etc. ?" Fijn om zo te kunnen berusten op je eigen lijf dat zelf best lijkt te weten en te beslissen wat het nodig heeft ;-)

Vorige is even een korte schets, ook voor mezelf, om een beeld te krijgen van hoe m'n genezing verloopt en welke stappen erbij ondernomen werden.

Nu, wat m'n beeld nu naar lotgenoten toe betreft, denk ik dat ik er al net iets genuanceerder over kan denken, maar dat m'n denken daarin nogal kan balanceren. Vaak nog ben ik bvb nog erg gefocust op magere mensen en vormt zich steeds in eerste instantie het negatieve/zwakke beeld zich in m'n hoofd en schiet er in mezelf dan ook nog op los. Of durf ze bvb ook al snel te beoordelen en denk dan vaak te weten welke wel een eetstoornis heeft en welke niet. Zo maak ik er vaak een spelletje van in m'n hoofd. Anderzijds kan ik me nu ook net iets meer inleven en maakt kwaadheid en cynisme nu al sneller plaats voor bezorgdheid. Daar ben ik voor mezelf dan ook al best tevreden om, zo vind ik bvb ook meer rust in m'n omgeving en bij mezelf. En toch nog steeds blijft de herinnering van het lichte, geliefde beenderengestel en doorzichtige zachte bleke vel een jaloezie opwekken als 'k er anderen mee zie lopen. Beeld wordt dan al snel ook weer vertroebeld door al wat daar dan tegenover stond. Tja, dan laat je 't maar weer ... ;-) Ik betrap me d'er zelf ook weer op dat het thema "meisjes/vrouwen met eetstoornissen" me ook erg blijft boeien en dat die aantrek toch ook haast onweerstaanbaar lijkt. Uiteindelijk verblijf ik dan toch ook nog in die pseudo-houvast, bedenk ik dan ... En dat brengt me dan toch ook weer dichter bij hen die het lossen van hun pseudo-houvasten zo aartsmoeilijk en onoverkomelijk vinden. Dus, ja, moet toegeven, 'k sta nog steeds dichter bij m'n lotgenoten dan dat ik mezelf vaak voorhoud. Hoe gezond en wel ik nu ook ben.

Groet

djoowk

blikje in de gallerij

Een snelle greep uit m'n teken/schildermap (ca. '98 tem '08). Had plots kei veel zin om alle zaken, die ik reeds met de hand had afgebeeld, te fotograferen en op deze manier tentoon te stellen. Bij deze mogen jullie de bezoekers van m'n eerste gallerietje zijn ;-)

En ja hoor, er volgt nog. 'k Moet toegeven dat ik het best fijn vind om in m'n creatieve kaarten te laten kijken.

Postminddialoog kortom PMD

Van toen poepenolleke ons huis binnensloop. Van toen den alain en ik bijna een jaar samen waren. En dat maakt dan een jaar en vijf maanden voor laliene en djoowk. Dat maakt dan zes jaar geleden de school verlaten. Dat maakt vier jaar geleden de das om en vijf jaar geleden de eerste lalieneblikjes. Dat maakt drie jaar op eigen benen, twee jaar gesetteld, en jaar verder en vandaag zaterdag veertien juni.

Vannacht sliep ik op onze nieuwe bedplek. Om te verdwalen in een verte van de ene muur naar de andere aan de overkant, dan te belanden op een eenpersoonsmatras tussen m’n oude oerwoudbeddengoed en uiteindelijk de dromen na te gaan jagen. Laliene stilletjes er ook in gevangen. Verhuizen in een inmiddels oud, vertrouwd huis heeft best iets aparts. Level 2. We spelen een spel vanavond met laliene en djoowk als pionnen. Vertrouwen, liefde en geborgenheid als spelbord en begrip, geduld en openheid als spelregels.

Ach, veel inspiratie komt er niet, ben te fel gefocust op ’t feit dat ‘k nog eens zal schrijven, want ach, het was zo lang geleden. Dat het zo niet werkt is wel even te voelen. Te weinig indrukken opgedaan vandaag? Zou wel kunnen. Douchen, strijken, eten, vouwen, eten, bellen, … Voila se, daar hebben we het al. Wat een mens niet beleefd kan ‘ie niet vertellen hé. Maar ‘k kan ’t nog vrij goed smaken. Of zeg ik dat dan enkel als troost voor mezelf? ’t Sociaal beest in mij is gewoon wat te groot om de hele dag in dit huis te zitten. Ondanks dat N, L en T hier ook rondwaren en vooral L haar aanwezigheid goed laat gelden. En ondanks het feit dat ons huis wel bijna een villa groot is. Het is de liefde dan maar … Hoe melig dat ook moet klinken, hoe zoet dat ook smaakt, ik mis ze wel in een weekend wanneer we de gewoonte hebben samen te zijn. Awel ja, examens hé …

In hoopvolle afwachting van de inspiratieBOM verblijf ik.

Mvg

djoowk

rode snoepsliert

Af en toe wat ingewikkeld, omgekeerd en verdraaid. En toch loopt het goed, beter en best. In de schaduw van m'n welgevormde lijf gaat m'n lief het licht zowat uit de weg. In stilte droom ik van klein nieuw leven en raakt dat steeds meer het gehoor vanaf de daken. M'n lief uit het licht op de weg, ik bovenop het hoogste dak. Daar gooi ik m'n hengeltje van rode snoepsliert uit en lok de naïeve kleinheid uit de hokjes. Van dromen en vliegen tot hopen en geloven. Zoals dat dan alweer groeien heet. Dan gaat ze mee en kan ik mezelf amper ontzeggen te volharden wat m'n buikgevoel me vertelt. Allereerste boekjes, allereerste namen, allereerste plannen, allereerste gesprekjes, etc. In de richting van een onbestaande vrucht. De balans wikt en weegt en wiebelt nog wat links en rechts. Zo laat ik het nog berusten, praat ik inmiddels honderduit en droom ik verder m'n jonge, beloofde leven, van een gezapig oerbegin.

In het nu vlechten we de rode snoepslierten samen, maken we macramé. Zij en ik en wat tussen ons nog kan, wil en voelt. Het leven laten leven met onszelf er midden in. Zo gaat dat aardig en is elk van ons reuzecontent. Ons leven in duidelijke tussenstapjes, lekker overzichtelijk, tijd om te verzinnen, tijd om te bezinnen, om te aanschouwen, te leren vertrouwen, te berusten, te zijn. Dat is houden van en ik geloof dat we er best goe in zijn.

aan de (ex-) lotgenoten

Iedereen zit in Werchter zeker!? Opvallend stil hier. Zo ... hehe, dan kan ik nog eens even, fijn voor mezelf, lekker rustig een kadertje komen vullen met de dingen des levens. Over hoe het me vergaat, waar het heen gaat en hoe dat zo mag of niet ...

Wat ik van jullie alvast wil weten is in hoeverre jullie je eigen leven, na opname, al dan niet terug op de rails kregen. Mij is dat behoorlijk goed gelukt, maar ik zie precies zoveel meisjes (en jongen) nog in de struggle "blijven zitten" en ik vind het ni echt gemakkelijk daarmee om te gaan. 't Gaat dan zo vooral om mensen waarvan ik nog hoor, famillie of gewoon toevallige passanten. Ik probeer daarin een weg te zoeken voor mezelf om toch respectvol te blijven omgaan met hun persoon. Snappen jullie nog een beetje wat ik bedoel? Het is niet zo dat ik die personen negatief ga afschilderen ofzo, eerder de houding van "get up and dance". Ik vind het van mezelf erg enerverend dat ik steeds opnieuw ambetant, geïrriteerd en soms zelfs minachtend word als ik nog maar veronderstel dat mensen niet de (juiste) stappen (durven) nemen die hen dichter in de buurt van genezing zouden brengen. Als ik er nuchter over denk, dan snap ik niet zo goed waar ik me dan precies zo druk over maak. Ik kan er zelf tenslotte afstand van nemen en ervoor zorgen dat ik het dan maar zelf wél (goed) zal doen. Af en toe drijf ik het wel wat te ver, door te denken dat mijn persoonlijke eetstoornisperiode gewoon fake en opgezet spel was. Dat ik er daardoor, de handjes afkloppend, netjes vanaf ben geraakt. Anderzijds is er ook nog de jaloezie geloof ik. Benoem het of niet, maar iedereen die een eetstoornis heeft (gehad) kent maar al te goe de voordelen en vond een veilige houvast in z'n eigen cocon. Ik heb dat poppenhuisje dankzij ter berken verlaten met een erg positief gevolg, heb ik dan gewoon de chance dat het me voor de wind is gegaan? Raakt het beeld van iemand met AN dan zo hard m'n gevoelige (AN-) snaren dat ik er gewoon geagiteerd van geraak? Hmm, 't is knap vervelend dat ik in een bestaand verleden de antwoorden zoek die eigenlijk in de toekomst zitten ... Zo wil ik dat IEDEREEN denkt! Tuurlijk is dat teveel gevraagd, om dan nog maar te zwijgen van het cliché "als iedereen 't zelfde zou zijn ... saai". Maar soit, voor mij gaat het om de theorie dat genezen geen "moeite" maar "lossen" betreft en dat ik het er moeilijk mee heb dat dat voor velen geen evidentie is ...

ff tot daar, mss later nog meer

Voel je vrij om te reageren, met wat jij hierrond voelt, over de druk omtrent genezing in jouw omgeving die jij als (ex-)eetstoornispatiënt (ervaarde) ervaart, over wat je zelf wil ...

in volle verwachting ...

met liefs

Joke (ontslag feb 2005)

in de fleur

In deze zwoele zomermaanden en lonkende watervalletjes passen we precies en netjes bijeen. Drie jarigen, elk een eigen weg, elk kiest dezelfde autobus. 2 maal 25 en ene 21, maakt samen 71, maakt ons tesamen een bron van wijsheid, ook al zijn we gedrieën zo gewoon, best eenvoudig zelfs. De match van twee vrouwen en een man met aandacht voor elkaar. Ach neen, ik drijf het niet zo ver, laat me niet opdwepen door blauwe lucht en lichte wolkjes. Niets is wat het lijkt. Het is wat het is. Gelukkige verjaardag aan ons gedrieënd.

 

Wij tweeën zijn zo enig. Een stelletje peper en zout of zoiets, smaak gevend aan de fletse zaken des levens. Straal maar de stroken gele zon op het groene, de sprieten langs haar benen. Zonder haar, zijn benen gladde slippers. De slippers zijn de houvast aan haar ranke voeten op een stevige aardegrond. Donker en eigenaardig zette zij haar stappen. Erg dicht bij mij. Als twee hemden met twee dassen, kunnen twee haren ook erg mooi passen. Zij aan zij. Zonder benen, met haar en gladde slippers op stevige grond. Zonder slippers, met haar gladde benen. Of gewoon erg aardig, haar arm om haar heen. 

Om te kussen, die kleine lijfjes van zichzelf. Mijn voet, mijn arm, mijn neus, mijn buik, mijn wang. Wat weg van mij en van mijn auto, mijn stoel, mijn kaka, mijn pipi, mijn doudou. Lieve eigenwijsjes, geen twijfelen aan. Al wat lief is, wordt mijn.

popke wit, popke zwart

12 april 2007, er lijkt nog een hele waslijst klaar te liggen, en eigenlijk zie ik de letters niet, lijkt wel geheimschrift, wit op wit, valt met een klein "effort'eke" wel te overzien, heb er weer efkes genoeg van.

No panic, da komt heel snel weer terug, hoor. Ondertussen is het nl lente, weet u wel. En de liefde stapelt ook steeds hoger op. Onze eerste relatietest bijna met glans doorstaan.

06 april 2007 Ma belle heeft haar mond geopend voor de tandchirurg, dat heeft haar 4 wijsheidstanden gekost. Na de operatie opgelucht ademhalen, het valt allemaal goe mee, ijszakken en pijn stillen, een dagje later de algekende zwelling ... Vervolgens emmers pijn en de pijnstillers die haar maag binnenstebuiten keerden, halve dag en nachtje spoed, 's middags weer springlevend, ontstekingen op de wonden, hevige kaakpijn, ijszakken en hup weer naar huis. 's Avonds opnieuw op de maag, den emmer, de paniek, naar 't spoed. Verpleegkundigen vol respectloos onbegrip, een onrustige nacht, maar de medicatie via infuus doet alweer goed. Volgende dag "born to be strong", ma belle met stoere blik en de koppigheid om ervoor te gaan, dan maar zonder pijnstillers deze keer. Pijnlijke elk-uur-gezien-nacht, een ik-zie-het-wel-zitten-ochtend. De pijn "om te doen". Afleiding zoeken dan maar, fotocollage op J*ozib, knippen en plakken. 's Avonds doodmoe van 't verbijten van de pijn, is niet meer zo draaglijk en blust ma belle tot een klein zuchtje. Terwijl ik dit schrijf, gsm ..., hup, de volgende tegenslag, diarree ... We willen nu alletwee wel dat het stopt, dit drijft ons wat ver. Tenslotte zijn we nu een week verder en dit alles door een stomme ingreep voor 4 wijsheidstanden. En nee, Alain, ik neem jou niks kwalijk ;-) Jij maakt goede keuzes, waar ik soms gewoon niks aan te zeggen heb! Dit noem ik dus, onze relatietest 1. We scoren vrij hoog vind ik :-))

een volgende keer meer weer

dag drie

Lange tijd geleden dat ik uit m'n vingers liet rollen waar m'n hoofd vol van zat. Een zatte kop met tollende inhoud. Vandaag is dat niet anders, maar gewoon. Zo blijft ook alles wat is en wordt het ook netjes gesorteerd. Het zou niet ongewoon voor me zijn dat ik een hele waslijst op zou spelden over hen die ik zo dankbaar ben. Intussen weten zij en ikzelf dat wel. En wie moet ik danken voor m'n popke, ma belle? Natuurlijk mag ik niet zeggen, zij is van mij of ik héb een lief of ... Doch is de vreugde daar van het bezit, van de macht van de liefde. Geliefd zijn en worden, had ik dat dan toch eerder gevoeld? Wat mijn zoektocht ook zo fragiel maakt, de geest van twee mensen is zoveel sterker. Als een zuchtje wind op een zwoele zomerdag, voel ik die aanwezigheid, die vaak als afwezig wordt beschouwd. Als opgeboend zilver, zie ik de glinstering, die weerkaatst in m'n eigen kijkers. Het doet me geeuwen, om alles op te nemen wat ik ruik. Altijd opnieuw alle zintuigen er aan te pas. Wat doe ik zonder ze in een burcht als deze. Kleine hamster zit even gevangen in ouderlijk nest, tot het lijfje weer reizen kan. Met de chance van het toeval, of beweert u misschien het lot, zijn het nu nog klieren zonder koorts. Alsnog opgehokt en trage tripjes van zetel naar pc of wc, naar bed, naar keuken, naar zetel en terug.

En toch, ik kan het echt niet laten, wil ik toch nog speciaal twee dames kei hard danken. Ja, Hilde, ja Eefje, was helemaal in de wolken van jullie bericht op de vorige log. En ik moet toegeven dat jullie nog vaak m'n gedachten passeren. Zulk 10en-verleden vergeet je niet snel ... daarom zoooo fijn om jullie zo af en toe eens wat te zien opduiken.

Voorts, deze derde dag fysieke rust begint me "zwaar" te wegen. Morgen toch maar eens proberen naar 't stad te fietsen ofzo. Nefast voor de feestvreugde, bedenk ik zo, maakt me vooral droog en vrij futloos ...

Dan maar weer de pseudo-sociale houvastjes opzoeken in het web-wereldje. Lang geleden wel en doet me ook fel terugdenken aan de tijd dat ik nog in dit thuishuis mezelf nog enkel achter deze pc begaf. Brrr, enge, vieze ideeën.

just a line

om je heen

zoals het jou mag

omhalzen

omheen jouw broze ik

als teder

samen dansen

de vezels van mijn hand

zoals het jou mag

vertrouwen

ondanks een strakke wind

als stevig

dankbaar dragen

in kleuren op jouw huid

zoals het jou mag

bedekken

beschermd voor koud en guur

als echte

namen noemen

met lippen op een oor

zoals het jou mag

ik ook

amar es entre garce

Inmiddels, een hele week verder, weet ik niet zeker of ik er nog dezelfde euforische gevoelswaarde aan toe kan voegen. Doch, het blijft de moeite erover te schrijven.

Na een lange, slaperige busrit waag ik me in het donkere, schimmige H R bos. Een wirwar van wegwijzers en blinde wegen brengen me tot p 7. Een beetje zeuwachtig nog, en dan, plots, niet meer alleen.

Nog met de zak op m'n rug en deurklink in de hand, wordt me al meteen een vragenbriefje en een warme kom soep aangeboden. Eerste kennismaking heet dat dan. Even terzijde dat ik een halfuurtje later ben. Snel inpikken dus en zo rap mogelijk de juiste naam op het juiste gezicht proberen te plakken in een razend rondje. Tuinverfrissende T, liftende L, klaterende K, meer M en autorijdende A loodsen ons voorzichtig maar verzekerd naar de kern van de zaak. De kwestie; de begeleid(st)er in mezelf onder de loep nemen adhv een duidelijk competentieprofiel. Het helpt me al snel zicht te krijgen op hoe vaardig ik mezelf acht in het hanteren van gesprekstechnieken in een te begeleiden groep of persoon. Even wat uitwisselen in groep wáár precies we onze eigen weekenddoelen voor onszelf willen leggen. En hier wordt alvast, volgens mezelf, een ferme basis van "samen onderweg" gelegd. Kiezen voor pluzier is dan ook kiezen voor groei, engagement en openheid naast het tussendoorse pluzier. Tussen pot (chips, lougarou en nicnac's) en pint sluiten we onze eerste avond samen in een luie roes af.

In m'n slaapzak nog mijmerend over m'n eerste indrukken vond ik de nacht alweer veel te kort. Toch, opstaan wordt leuk tussen een fijne bende D, L, V, K, T, B, F, E, J en M terwijl andere M, S en G al ochtendgeluiden maken vanuit een tweede slaapkamer. Ochtend met koffie, brood en melk mondt verder uit in een frisse neus en doet ons in een andere huid kruipen. Zo kunnen we eindelijk eens, in omgekeerde rol, Gods vragen beantwoorden, Ingeborgs geheugen opfrissen, donald duck in levende lijve zien, etc. Communicatie wordt gespot op ieder gedeeld moment en opgelicht tegen een witte muur gekwakt. Een stevig staaltje gesprekstheorie ondersteunt en kadert mooi wat we al in de praktijk ervoeren. Open, gesloten en suggestieve vragen liggen ons dan ook al snel en gemakkelijk in de mond. Ook onze zintuiglijke vermogens worden geprikkeld met de kunst van het waarnemen van lichaamstaal en andere non-verbale acties. Vol bewondering over deze fijne interactiewereld geef ik mezelf ten volle aan het observator zijn, de spreker, de zwijger of de doener.

Elke rol krijgt z'n eigen plek en elke plek zijn eigen rol. Zo doet alweer snel de schemering zijn intrede en spurten we het bos in met de koppen tegen elkaar, wimpels aan de bomen en frisbee's in een driekamp voor een straffe energieboost. Met de modder en het groen nog in de kleren nemen we de gespreksdraad weer op en leidt deze ons naar de sterkte van de open vraag. Met vermoeide geest en lichaam stort ik me op een laatste luisteroefening en verlang ik stilaan naar een uitlaat. Zoals alles hier wel lijkt te passen als gegoten, bezinnen we goedgemutst in kleine groep over ons eigen zijn en aanvoelen op en van dit weekend.

Turend in de hete vlammen van de open haard bedenk ik hoe goed dit vormingsweekend me doet. Alweer moe, maar voldaan, wurm ik me in m'n slaapzak en verheug ik me al op morgenvroeg. Een zoete "Amar" haalt me zacht uit m'n slaap en doet me zingen onder een wekkende douche. Toast, koffie en nog koffie doen meer dan goed in een nog fijner gezelschap. Een niewe dag ingerold. We spelen de rol die nog niet was gespeeld en verdiepen ons verder in onze eigen kwaliteiten, mogelijkheden en struikelblokken, wat betreft gespreksvaardigheden, in kleine groep. Tijd roept ons ter orde en na een heerlijk tafelmoment zitten we verzadigd rond de vele vlammetjes elkaars verhaal dankbaar te aanhoren. Een moment om elkaar recht in de ogen te kijken, te zeggen "ik zie je graag" en dit tot drie maal toe te herhalen in de spiegel.

over geloven

Men kan er omheen. Ik niet. Hoe het zich ook draait of keert. Steeds weer naar en in mezelf. Men kan het verwerpen, men kan het ontkennen en verbannen. Dat maakt mij het leven niet. Hoe te meer ik mijn gevoelige oren te luisteren leg, zo te meer ik hoor te weten wat het met me doet. En wie ben ik, te zeggen dat mijn hart groter is voor heilzame woorden? Wat maakt mijn ziel dan groter dan het verstand? Zo zal ik blijven cirkelen in het rad over geloven. Hoor ik mijn naam dan tot twee maal toe? Ik weet mezelf de raad met gevulde monden, woorden te meer. Een zee volzinnen en de tekens die ik lees. Fijn voelbaar, haast zichtbaar in opwellende drift. Een dans in het ijle, licht op de zwier, naast een buikje baby en harde klappen uit de mond. Met lijf en ziel. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, toon me m'n mooiste binnenkant.

mah man toch!

Spanning doorheen het hele lijf. Nagels korten in en laten blote sporen na. Tenen wippen ritmisch op en neer terwijl de benen opgetrokken elk spiertje gespannen houden.

Wanneer ik dan opsta om afleiding op te zoeken, zie ik mezelf in de grote ruit, die onze huiskamer weerspiegelt omdat het buiten zo donker is. Ik strek m'n armen uit, waan me even een ballerina en krijg ontzettend veel zin om te dansen, sierlijk en met spanning op de "lange" spieren. Ontwaken om 12u30 en tot 22u40 nog in huis waar geen kat vertoeft. Zonder bewegen in de dag, vraagt m'n lijf 's avonds om de strekking van m'n spieren, dit voelt zo strak man.

Met dank aan m'n nichtje E., die zorgt voor m'n namiddagprogramma, als de pralinévulling van een voorjaars paaseitje, kan ik 's avonds nog terugdenken aan hoe fijn ik haar babbels mag vinden en hoe ze tevens mijn inspiratie voor het leven mag zijn. Dankbaarheid die ik iedereen wil toezenden, ieder krijgt woorden van mij, ieder moet even horen dat ik er nog ben. Dat men mij niet ziet is geen bevestiging van een afwezigheid.

Hmm, alleen zijn, vind ik nog steeds zo eng ...

om rond te zijn

Zo zit het goed, zo mag het zijn.  Jij om, ik in jou, mij. Geen zonde, zonder spijt . Samen, enkel zacht, rond om rond. Vol overgave, geef me jou. Berg me op in de palmen van jouw streling en laat me rusten. Enkel samen, zacht, lukt het wel. Om rond om rond, één te zijn.

*slik*

djoowk, hier en nu

Grab the book nearest to you, turn to page 18, and find line 4:
accumula'tie v (-ties) opeenhoping [-aa(t)sie]; ook a k k u m u l a t i e.

Stretch your left arm out as far as you can:
Kijk ik dan naar m'n reikende hand, dan strekt zich verder voor me uit: onze ouderlijke sprookjes-vijver-tuin met als blikvangers de donkerrose rozen die het sprookjesgehalte van het groen extra onderstrepen

What is the last thing you watched on TV?
het laatavondnieuws

Without looking, guess what time it is:
09u12

Now look at the clock. What is the actual time?
08u52

With the exception of the computer, what can you hear?
honden die blaffen en een zacht melodieke in een kinderprogramma op tv, moeke die lacht om wat ze op tv ziet, Tom die deur opent en weer sluit, zucht, fles neemt, water laat lopen uit de kraan, ...

When did you last step outside? What were you doing?
gisterenmiddag ca 13u, met trekkerszak en sigaret, de deur uit in 't L*euvense, verbaasd opgekeken naar stemmen die "Joke" riepen, gezwaaid naar Lize, Marthe en hun mama, naar 't station gewandeld, broodje Italia en flesje water bij de P*anos gehaald, Miet tegengekomen en babbeltje gedaan, terwijl Ann van PMT in een flits zien voorbijgaan, go-pass ingevuld, op de trein gestapt, broodje opgegeten, zweedse puzzel ingevuld, gedronken, me geërgerd aan muffe geurtjes in de trein, in A'pen C afgestapt, snickers uit automaat gehaald, naar de bus gewandeld, gewacht, getamd op de bus, afgestapt in hgtsr, gefietst naar ouderlijk huis ...

Before you started this survey, what did you look at?
msnlijst waarvan alleen kerstboodschap online, de rest lijkt nog te slapen en kerstboodschap ongetwijfeld ook nog

What are you wearing?
zwart ondergoed, roze-badstof-pyjamabroek van HnM, zwartgekleurd mannenonderhemd met mouwen dat inmiddels olieblauw is "uitgeslagen"

Did you dream last night?
Absoluut! (zoals ik me na elke nacht wel iéts van een droom kan herinneren) Vannacht op kamp geweest, bart(je boos) van speelplein teruggezien, had nog dezelfde 8-jarige leeftijd van toen, las een Engelse muziektekst voor, begon te huilen om een zin waarin "mother" stond, zijn mama was overleden, Hilde van de kikker plots ook mee op kamp, Inge had tof spel bedacht, achter onze thuin in de wei van nonkel Maan spelen deelnemers, spelen vervolgens in onze tuin, etc.

When did you last laugh?
aan de ontbijttafel om vaders uiteenzetting over inport van eieren en andere goederen die we hier zelf ook hebben

What is on the walls of the room you are in?
Een korte beschrijving van het stukje muur waarop ik nu kijk: behangen met ecru papier met zacht reliëf, twee houten kadertjes met elk een gestilleerde bloemenprent in passe-par-tout, postzak met vier postvakjes met op elk vakje een opschrift: "klasseren", "betalen", "antwoorden" en bovenaan onleesbaar omdat er allerlei receptenblaadjes en -kaarten voor steken. Dan nog een speldenkussentje met lichtoranje boordje aan hetzelfde haakje als waar de postzak aan hangt

Seen anything weird lately?
Eergisterenochtend toch even een verder scenario uitgedacht in m'n hoofd. Ik stapte nl naar de kikker en passeerde een vrouwtje dat over een vuilniszak gebogen stond, ik zag dat ze deze probeerde te openen en ik vroeg me af waarom die vuilniszak nu geopend zou moeten worden.

Dan gisterenmiddag ook nog op de trein bij aankomst in A'pen C bleef die muffe vent naast me gewoon zitten, en da was dan nog een vrij dikke meneer ook waar ik amper langs kon (ik zat aan het raam) zelfs toen ik was afgestapt (als één van de laatsten) zat die oude man daar nog en keek die gewoon voor zich uit zonder aanstalten te maken om uit te stappen ... strange ... wie weet was die gewoon al zittend gestorven ofzo ... brrr

What do you think of this quiz?
véél beter kwa inhoudsvragen, en véél leuker om in te vullen dan de vorige die ik invulde

What is the last film you saw?
Al superlang geleden dat ik nog een film zag geloof ik. Ik denk dat het "Boys don't cry" was, heel toevallig bij het zappen blijven hangen op het beeld van een fascinerend aangezicht ... Ondanks dat deze werd uitgezonden op de BBC (dus niet nederlands ondertiteld) heb ik hem uitgekeken tot einde film. Eerste keer dat 'k hem zag en best aangegrepen door het harde verhaal.

If you became a multi-millionaire overnight, what would you buy?
Een huis en een bijpassend lief, geloof ik. M'n eigen plek, heb nood aan mezelf wat te gaan aarden, geloof ik. Was het maar zo easy, kon het zo maar eens ff zonder gevoel, met getallekes en briefkes en muntjes, en klik het past "proficiat Joke, je hebt een lief gewonnen"...

Tell me something about you that I don't know.
Ik ben geslaagd in m'ne stemtest bij de flatnuts :-)

George Bush
toppunt van menselijke afwijkingen, te wijten aan een teveel aan bezittelijk machtsgevoel

Imagine your first child is a girl, what do you call her?
Ona

Imagine your first child is a boy, what do you call him?
Jan

What do you want God to say to you when you reach the pearly gates:
Enjoy! this is the beginning of your real life!

Ingebeeld?

Hellend voetstuk maakt het beeld wankel. Vertrouwend op eigen rotskracht geeft de massa zich over aan het lot, de keuze van de waarheid. Duizend stukjes in het geheel weten noch van leven, noch van bestaan. Duizend stukken helen de materie en maken een beeld tot beeld. Zonder barsten of voegen bouwt het zich schaamteloos tot strekstand. Hoe de bepaler van de vorm zich ook buigt omheen het stuk, genadeloos kapt op de rest en boort waar het kan, breken doet het niet. Overtuigd van ongenaakbare krachten en bezit van de zijnen vormt het beeld zijn eigen sokkel. Het plateau van de wijsheid, die zich sterkt aan de oerbron en zich vestigt in de aarde.

Hellend voetstuk, wordt gedragen door mensenhanden, die vochtig beven onder de oerkracht. Wankele beelden overschaduwen de zachte aarde. Blinde vlekken ontsieren de wijdte en doet windwuiven verstillen. Mensen worden kouder. Duizenden liggen op de korst. Stukjes oersteen kraken onder de lasten, de stompzinnigheid van de wetenschap.

komen

keer weer om

en kom dan weer

pas dan valt me op

hoe jouw pas

van het gaan

zo zwaar

op me valt

en weer oplicht

als je komen gaat

Metamorfose

Wisselen van gedaante om het omkeren van een progressief proces. Een spel tussen tijd en heelal. "Ik ben hier" is minstens zo onwerkelijk als "kabouter in he bos". Wie is "ik", wie ben jij? Wanneer spreekt men van "zijn"? Hoe bepaalt men de tegenwoordige tijd, een plaats in het heden?

Ik groei langzaam met het geluk, en het toeval wordt betwijfeld. Ik reik, ik groei, ik word, ik stap, ik probeer, ik leer, ik zoek, ik vraag, ik antwoord, ik doe het goed, maar nooit genoeg.

Af en toe weer klein, verwelken. Dorst en verdroogd. Het shot van het zieke gif in m'n geest krijst als het wordt geraakt. Geraakt door de herinnering aan een verlangen naar streling. Aseksuele liefde, verberg me in jou.

Als ik weer vershrompel en mijn huid wordt bleek ... Als ik weer beenderig honger naar jou ... Krijg ik dan mijn zin?

Net nog chillend in de zetel, in m'n slaapruikende pyama, A. VdP. op Life-tv. Meteen rechtgeveerd, gebloosd en oren gespitst. "Onze" groepspsychologe van "toen" in onze living!!?? De aanvang van "toen" is inmiddels al exact 2!!!!!! jaar geleden.

Ik gun mezelf een terugblik om de progressie duidelijk te stellen:

1 augustus 2004 zondagZondagochtend Slaaphoofd stapt het bed uit. Jammer, want de vermoeidheid is alom aanwezig en het bed half beslapen. Dus, duikelen we een nieuwe dag in met de oude vermoeidheid van gisteren. De plannen voor vandaag? Een nieuwe dag kruiswoordraadsels in de zon, afgewisseld met een kijkje op de pc en een fietsritje naar 'k weetniwaar, liefst onzichtbaar? Wat word ik hier een bange wezel, 'k durf nog weinig. Angstzweet breekt me al uit als ik denk aan afspreken met mensen. M'n mensenschuwheid is weer erg groot. Als we thuis bezoek hebben, verdwijn ik liefst en zet ik mezelf apatisch op m'n bed tot 'het gevaar' geweken is. Moeke wordt er kwaad van, ik kan het niet tegenhouden. Ga ik in tegen deze soort van gevoelens en dwangmatigheden, dan krijg ik een heuse paniek-, emo-uitbarsting, dus ga ik best wijselijk op m'n bed zitten tot het weer lekker veilig is. En, hm, 'k wist niet dat bijkomen in gewicht zo moeilijk was, ik dacht niet dat het me van de kaart zou brengen zolang ik maar gezond bleef denken en verorberen. Ik kon perfect leven met het idee een paar kilo's bij te komen, omdat het nu gewoon móet'k geloof da'k nu nog ni dood wil vallen. Nu ik effectief mijn eetgedrag tot daar aangepast kreeg en het nog maar lijkt alsof ik een halve kilo bijkom, welt de paniek op en herval ik opnieuw in de strakke structuurgedachten van de pure ano. Maak van mij geen ano-slet, please!

1 september 2004

tiense klap deel 2

Woensdag inmiddels, en een derde opnamedag die mijn geheugen niet snel zal ontglippen. Met nog een vermoeiende dinsdag in het achterhoofd onderging ik de dagtijd in alle chaos. Wat een heus verzet van mezelf. Verzet tegen de warboel die niet meer te structureren viel. Pijnlijk, hoe ga ik hiermee om? Heb ik hier nood aan een eigen plek? Ben ik bang dat ik het niet meer zal redden, zo zonder m'n eigen strakke gewoonten? Wie ontneemt me mijn veiligheid? Was het dan wel echt zo veilig? Deze vraagjes omtrent mezelf, die een belangrijke trap op wil, plaatsen wel weer heel wat. Ze kaderen weer even, op een gezonde manier, wat er even misliep. En jawel, heb ik voor een groot deel te danken aan de groep. Wat ben ik toch een ontzettende egotripster, te denken dat ik de groep moest overzien alvorens ik er iets voor mezelf zou kunnen uithalen... Neen, nu weet ik weer heel wat beter dat gedragen worden, mezelf ook rust kan gunnen. Dat ik daarvoor, bij wijze van spreken, niet alle touwtjes in eigen handen hoef te hebben. Neen, ook 'lossen' heeft z'n voordelen, mag ik weer plots inzien. Jammer dat ik het altijd weer vergeet, dat het me dikwijls weer ontgaat van zodra ik mezelf wil vastsnoeren in strakke ritueeltjes. Wetende dat ik kan 'lossen' als ik dat wil, voel ik ook dat ik minder moeite heb met het lossen van ano-gedachten tijdens de maaltijden. En nu maar hopen dat die wetenschap zich nog even staande houdt en me uit dat sterk afgelijnde gareel weg houdt. Vluchten op het pad waar simplistische, symbolische wegwijzers steeds op dezelfde plaats blijven staan brengt een leven geen boompje verder. Water zal niet meer stromen en de verwachte blaadjes blijven scheuten. Groen is effectief mooi, en klinkt als veilige rust. Groeien is complexer, en houdt rijpen en wijsheid in. Wat is het dat ik wil. Wil ik de vruchten? Pluk ik de vruchtjes te snel? Ben ik te gefixeerd op groen?

14 augustus 2005

Bloemen zoemen, bijen bloeien blij

Gegroet fijne LEEFgenoten

Even een egoverslagje na een kort, maar krachtige verlofperiode

Het leven, de historie van de bijtjes en de bloemetjes, het ontstaan in een moederbuik en het groeten van de wereld. Wanneer ik elke keer opnieuw wordt geraakt door eenvoudige momenten hier in een verre wereld, keer ik in een stil moment terug naar het eerste begin. Mijn roots, vanwaar ik ben, ik kom. Moekes warme nest wordt later vervangen door een beschermend namaakcocon die velen 't zuur doet opbreken en mezelf koud en donker maakt.
Leven, ondernemen en risceren. Met een stevige basis, het begin, de dankbaarheid en het vertrouwen in de kracht van het bestaan.
Móeten leven, vereist een cocon, vraagt om onnatuurlijke opbouw van veiligheid. Mógen leven, vereist durven kijken in jezelf, naar het aandeel van jezelf, vraagt om bescherming van elkaar en durven steunen op hen, op ons. De balans voor het lichaamsgewicht wordt na een opname vervangen door een weegschaal voor je draagkracht en engagement, lijkt me zo. Jammer toch, dat dit tweede hoofdstuk zoveel moeilijker blijkt. Op zoek naar evenwicht en balanceren tussen alles of niks, op zoek naar grijswaarden en elkaar. Toch, meer de moeite waard en tien keer zo boeiend dan de focus op die andere weegschaal. Doe mij maar de balans van het echte leven, doe mij maar steeds weer ontdekken, steeds weer genieten.
Sinds ik weet dat ik niet simpelweg móet omdat ik er ben, maar mág omdat ik het kreeg lukt het me vaak JA te zeggen tegen een schoon leven.
De ervaringen op de Gentse feesten, Suikerrock, Dranouter en de Hoogststraatse Antillen doen hier mede dienst. Echt de max om van angstmakende evenementen te kunnen genieten en te voelen dat veel ruimte net ook prettig en vrij voelt. Blij dat ik leef.

fotofreak? curieus naar m'n ware gelaat? Dranoutersfeer opsnuiven? klikken en je bent er.
http://spaces.msn.com/members/liene1986/PersonalSpace.aspx?_c01_photoalbum=showdefault&_c=photoalbum

liefs
Joke

Woensdag inmiddels, en een derde opnamedag die mijn geheugen niet snel zal ontglippen. Met nog een vermoeiende dinsdag in het achterhoofd onderging ik de dagtijd in alle chaos. Wat een heus verzet van mezelf. Verzet tegen de warboel die niet meer te structureren viel. Pijnlijk, hoe ga ik hiermee om? Heb ik hier nood aan een eigen plek? Ben ik bang dat ik het niet meer zal redden, zo zonder m'n eigen strakke gewoonten? Wie ontneemt me mijn veiligheid? Was het dan wel echt zo veilig? Deze vraagjes omtrent mezelf, die een belangrijke trap op wil, plaatsen wel weer heel wat. Ze kaderen weer even, op een gezonde manier, wat er even misliep. En jawel, heb ik voor een groot deel te danken aan de groep. Wat ben ik toch een ontzettende egotripster, te denken dat ik de groep moest overzien alvorens ik er iets voor mezelf zou kunnen uithalen... Neen, nu weet ik weer heel wat beter dat gedragen worden, mezelf ook rust kan gunnen. Dat ik daarvoor, bij wijze van spreken, niet alle touwtjes in eigen handen hoef te hebben. Neen, ook 'lossen' heeft z'n voordelen, mag ik weer plots inzien. Jammer dat ik het altijd weer vergeet, dat het me dikwijls weer ontgaat van zodra ik mezelf wil vastsnoeren in strakke ritueeltjes. Wetende dat ik kan 'lossen' als ik dat wil, voel ik ook dat ik minder moeite heb met het lossen van ano-gedachten tijdens de maaltijden. En nu maar hopen dat die wetenschap zich nog even staande houdt en me uit dat sterk afgelijnde gareel weg houdt. Vluchten op het pad waar simplistische, symbolische wegwijzers steeds op dezelfde plaats blijven staan brengt een leven geen boompje verder. Water zal niet meer stromen en de verwachte blaadjes blijven scheuten. Groen is effectief mooi, en klinkt als veilige rust. Groeien is complexer, en houdt rijpen en wijsheid in. Wat is het dat ik wil. Wil ik de vruchten? Pluk ik de vruchtjes te snel? Ben ik te gefixeerd op groen?

Gegroet fijne LEEFgenoten

Even een egoverslagje na een kort, maar krachtige verlofperiode

Het leven, de historie van de bijtjes en de bloemetjes, het ontstaan in een moederbuik en het groeten van de wereld. Wanneer ik elke keer opnieuw wordt geraakt door eenvoudige momenten hier in een verre wereld, keer ik in een stil moment terug naar het eerste begin. Mijn roots, vanwaar ik ben, ik kom. Moekes warme nest wordt later vervangen door een beschermend namaakcocon die velen 't zuur doet opbreken en mezelf koud en donker maakt.
Leven, ondernemen en risceren. Met een stevige basis, het begin, de dankbaarheid en het vertrouwen in de kracht van het bestaan.
Móeten leven, vereist een cocon, vraagt om onnatuurlijke opbouw van veiligheid. Mógen leven, vereist durven kijken in jezelf, naar het aandeel van jezelf, vraagt om bescherming van elkaar en durven steunen op hen, op ons. De balans voor het lichaamsgewicht wordt na een opname vervangen door een weegschaal voor je draagkracht en engagement, lijkt me zo. Jammer toch, dat dit tweede hoofdstuk zoveel moeilijker blijkt. Op zoek naar evenwicht en balanceren tussen alles of niks, op zoek naar grijswaarden en elkaar. Toch, meer de moeite waard en tien keer zo boeiend dan de focus op die andere weegschaal. Doe mij maar de balans van het echte leven, doe mij maar steeds weer ontdekken, steeds weer genieten.
Sinds ik weet dat ik niet simpelweg móet omdat ik er ben, maar mág omdat ik het kreeg lukt het me vaak JA te zeggen tegen een schoon leven.
De ervaringen op de Gentse feesten, Suikerrock, Dranouter en de Hoogststraatse Antillen doen hier mede dienst. Echt de max om van angstmakende evenementen te kunnen genieten en te voelen dat veel ruimte net ook prettig en vrij voelt. Blij dat ik leef.

fotofreak? curieus naar m'n ware gelaat? Dranoutersfeer opsnuiven? klikken en je bent er.
http://spaces.msn.com/members/liene1986/PersonalSpace.aspx?_c01_photoalbum=showdefault&_c=photoalbum

liefs
Joke

Bloemen zoemen, bijen bloeien blij

Gegroet fijne LEEFgenoten

Even een egoverslagje na een kort, maar krachtige verlofperiode

Het leven, de historie van de bijtjes en de bloemetjes, het ontstaan in een moederbuik en het groeten van de wereld. Wanneer ik elke keer opnieuw wordt geraakt door eenvoudige momenten hier in een verre wereld, keer ik in een stil moment terug naar het eerste begin. Mijn roots, vanwaar ik ben, ik kom. Moekes warme nest wordt later vervangen door een beschermend namaakcocon die velen 't zuur doet opbreken en mezelf koud en donker maakt.
Leven, ondernemen en risceren. Met een stevige basis, het begin, de dankbaarheid en het vertrouwen in de kracht van het bestaan.
Móeten leven, vereist een cocon, vraagt om onnatuurlijke opbouw van veiligheid. Mógen leven, vereist durven kijken in jezelf, naar het aandeel van jezelf, vraagt om bescherming van elkaar en durven steunen op hen, op ons. De balans voor het lichaamsgewicht wordt na een opname vervangen door een weegschaal voor je draagkracht en engagement, lijkt me zo. Jammer toch, dat dit tweede hoofdstuk zoveel moeilijker blijkt. Op zoek naar evenwicht en balanceren tussen alles of niks, op zoek naar grijswaarden en elkaar. Toch, meer de moeite waard en tien keer zo boeiend dan de focus op die andere weegschaal. Doe mij maar de balans van het echte leven, doe mij maar steeds weer ontdekken, steeds weer genieten.
Sinds ik weet dat ik niet simpelweg móet omdat ik er ben, maar mág omdat ik het kreeg lukt het me vaak JA te zeggen tegen een schoon leven.
De ervaringen op de Gentse feesten, Suikerrock, Dranouter en de Hoogststraatse Antillen doen hier mede dienst. Echt de max om van angstmakende evenementen te kunnen genieten en te voelen dat veel ruimte net ook prettig en vrij voelt. Blij dat ik leef.

fotofreak? curieus naar m'n ware gelaat? Dranoutersfeer opsnuiven? klikken en je bent er.
http://spaces.msn.com/members/liene1986/PersonalSpace.aspx?_c01_photoalbum=showdefault&_c=photoalbum

liefs
Joke

cafeïne

Onrustig bloed dat m'n lijf rondgaat geloof ik. Met een beetje te veel cafeïne misschien? Vierde nacht op rij, woelige nacht ... Als ik zo wakker lig kan ik mezelf ook amper tegenhouden te denken aan "Wat ga ik nu doen?" In plaats van doodgewoon te slapen, draait m'n brein felle tourtjes en vraagt het zich af waar de volgende uitdaging blijft ... Terwijl m'n lijf en geest best wel wat rust mogen hebben. En zie nu, hier ben ik dan, *schaam*, aan het toetsenbord, toegegeven aan de drang die gilt om impulsen en prikkels. Stiekem in de hoop dat de onrust ff zal verdwijnen en ik nog enkele uurtjes 'buiten westen' kan zijn sebiet.

Mag ik u bij deze met vreugde mededelen dat ik éindelijk een L*uvens koor heb bezocht. Dankzij St. weliswaar, maar da's mss wel twee in één klap, in de context van 'de goeie vooruitgang':

1 aanvaarden en ingaan op aangeboden 'hulp'

2 verruimen van vrijetijdsinvulling (belevingswereld positief stimuleren)

Wat die progressie in 'nazorg' verder betreft, maakte ik alweer een kleine uitschuiver. Inieminie slippertje, maar ben gele plakbriefje met datum en uur van afspraak bij J.N. kwijtgespeeld. Heb hem vanavd (allé, gisterenavond) een mail gestuurd en hopelijk was die afspraak niet vorige week of gisteren ofzo. Op die manier boycot ik mezelf nogal dikwijls. Niet zozeer bewust, volgens mij vaak uit pure luiheid. "Omdat het juist op die moment niet dé moment is om juist dát te doen, zal 'k dat stráks wel doen." Typische lijfspreuk aan mijn adres *bloos*

Morgen (allé, vandaag) alwéér vrijdag, en wat nog zo ver weg leek in tijd is vandaag al een feit. Eind augustus, gou. brui. van grootouders. Omdat het zoiets is waar mensen het al lang op voorhand over hebben, is het ook weer zoiets dat doet beseffen dat je van eind maart al heel snel naar eind augustus vliegt. Oud, heet dat dan, als de tijd snel vervliegt...

(behalve 's nachts dan, als een mens zoals ik niet kan slapen wanneer dat nodig is)

ciao